Koszty poniesione przez pracodawcę na kupno butli z wodą oraz dzierżawę dystrybutora ma zastosowanie w jej podawaniu, są 
kosztem uzyskania przychodów. Ewidencyjnie wydatki dzierżawy są ujmowane jako wydatki usług obcych, natomiast wydatki na zużytą wodę jako koszty zużycia materiałów oraz energii. Przypuszczalna kwota jednorazowej, zobowiązanej pełnemu zwrotowi, kaucji za dystrybutor stanowi tylko zabezpieczenie sprzedawcy, biorąc pod uwagę z tym ewidencjonuje się ją jako rozrachunki z dostawcami. Wartość takiej kaucji nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Konieczność zapewnienia pracownikom wody która nadaje się do picia wynika z paragrafu 112 aktu prawnego Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Przepis ten podkreśla: Pracodawca ma obowiązek zapewnienia pracownikom wody zdatnej do picia bądź innych napoi, a natomiast pracownikom którzy są zatrudnieni na stałe bądź okresowo w warunkach bardziej uciążliwych zapewnić oprócz wody, inne napoje oraz rodzaj, ilość i temperatura takich napojów musi być uregulowana do warunków panujących podczas pracy. Wynika z tego iż, w przypadkach kiedy pracodawca ponosząc koszty na rzecz pracownika, wprowadza w życie konieczny obowiązek względem pracownika czyli zapewnienie wody pitnej oraz napojów. Koszty takie stanowią koszt pozyskania dochodów. Potwierdzenie tej pozycji można znaleźć w interpretacji Izby Skarbowej w Białymstoku z 15 listopada, w której znajduje się, iż niegazowana woda z dystrybutora jest wodą zdatną do picia.